مطالعات رفتاری و اجتماعی در سلامت روان 1 پیاپی 1 1404 02 01 The Relationship Between Digital Mental Health Literacy and Psychological Help-Seeking Behaviors Among Young People: The Roles of Trust and Social Stigma رابطه بین سواد سلامت روان دیجیتال و رفتارهای کمک‌خواهی روان‌شناختی در نسل جوان: نقش اعتماد و انگ اجتماعی 99 118 FA سارا حسینی گروه روان‌شناسی عمومی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران Journal Article <p>This study aimed to explain how digital mental health literacy shapes young people’s recognition of psychological difficulties and their decisions to seek help, with particular attention to the roles of trust and social stigma. A qualitative design using thematic analysis was employed. Participants were 24 young people aged 18–29 years residing in Tehran, Iran, who were recruited through purposive maximum-variation sampling. Eligibility required having used the internet, social media, websites, or digital applications to obtain mental health information during the preceding year. Data were collected exclusively through individual semi-structured interviews. Interviews continued until theoretical saturation was reached; preliminary saturation occurred after the twenty-first interview, and three additional interviews were conducted to confirm it. The data were analyzed through the six-phase thematic analysis process, supported by NVivo 14 software. Five main categories were identified: “digital literacy as a means of naming and initially recognizing psychological experiences,” “critical appraisal versus confusion and self-diagnosis,” “conditional trust based on source credibility and privacy protection,” “social stigma and reliance on concealed help-seeking,” and “transition from digital searching to professional support.” Digital mental health literacy facilitated symptom recognition, communication of distress, and identification of potential sources of support when it included critical evaluation skills. However, conflicting information, algorithmically amplified content, privacy concerns, low institutional trust, and fear of social judgment delayed professional help-seeking or confined help-seeking to anonymous digital environments. The relationship between digital mental health literacy and psychological help-seeking is neither direct nor linear. Trust and social stigma operate as contextual and intermediary mechanisms that determine whether digital knowledge is translated into professional action. Merely increasing access to mental health information is therefore insufficient. Digital mental health literacy initiatives should incorporate source verification, awareness of the limits of digital self-help, privacy and data-security education, clear referral pathways, and culturally appropriate stigma-reduction strategies.</p> <p>پژوهش حاضر با هدف تبیین تجربه نسل جوان از چگونگی تأثیر سواد سلامت روان دیجیتال بر شناسایی مشکلات روان‌شناختی و تصمیم‌گیری برای کمک‌خواهی، با تأکید بر نقش اعتماد به منابع دیجیتال و انگ اجتماعی انجام شد. این پژوهش با رویکرد کیفی و روش تحلیل مضمون انجام شد. مشارکت‌کنندگان شامل 24 جوان 18 تا 29 ساله ساکن تهران بودند که به روش نمونه‌گیری هدفمند با حداکثر تنوع انتخاب شدند. معیار اصلی ورود، سابقه استفاده از اینترنت، شبکه‌های اجتماعی، وب‌سایت‌ها یا برنامه‌های دیجیتال برای جست‌وجوی اطلاعات سلامت روان در یک سال گذشته بود. داده‌ها فقط از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته فردی گردآوری شدند. مصاحبه‌ها تا دستیابی به اشباع نظری ادامه یافت؛ به‌طوری‌که اشباع اولیه در مصاحبه بیست‌ویکم حاصل شد و سه مصاحبه بعدی برای اطمینان از اشباع انجام گرفت. داده‌ها با استفاده از فرایند شش‌مرحله‌ای تحلیل مضمون و نرم‌افزار NVivo 14 تحلیل شدند. تحلیل داده‌ها به استخراج پنج مقوله اصلی منجر شد: «سواد دیجیتال به‌مثابه ابزار نام‌گذاری و تشخیص اولیه تجربه روان‌شناختی»، «ارزیابی انتقادی اطلاعات در برابر سردرگمی و خودتشخیصی»، «اعتماد مشروط به اعتبار منبع و حفاظت از حریم خصوصی»، «انگ اجتماعی و پناه‌بردن به کمک‌خواهی پنهان» و «گذار از جست‌وجوی دیجیتال به دریافت کمک حرفه‌ای». یافته‌ها نشان دادند که سواد سلامت روان دیجیتال، هنگامی که با توانایی ارزیابی اعتبار منابع همراه بود، شناخت نشانه‌ها و انتخاب مسیر مناسب کمک‌خواهی را تسهیل می‌کرد. در مقابل، اعتماد پایین، نگرانی درباره محرمانگی، اطلاعات متناقض و انگ اجتماعی موجب تأخیر، پنهان‌کاری یا محدودشدن کمک‌خواهی به فضای آنلاین می‌شدند. رابطه میان سواد سلامت روان دیجیتال و کمک‌خواهی، رابطه‌ای مستقیم و خطی نیست، بلکه اعتماد و انگ اجتماعی در آن نقش سازوکارهای واسط و زمینه‌ای دارند. افزایش دسترسی به اطلاعات، بدون ارتقای ارزیابی انتقادی، تضمین محرمانگی و کاهش انگ، الزاماً به دریافت کمک تخصصی منجر نمی‌شود. بنابراین، برنامه‌های ارتقای سواد سلامت روان دیجیتال باید علاوه بر آموزش تشخیص نشانه‌ها، بر اعتبارسنجی منابع، شناخت حدود خودیاری دیجیتال، امنیت داده‌ها و عادی‌سازی مراجعه به متخصصان تمرکز کنند.</p> https://jbssmh.com/index.php/jbssmh/article/download/15/10